Plastic afval exporteren verboden vanaf 2026: wat betekent de Europese exportban voor bedrijven en recyclage?

[00:02] Introductie van de exportban op plastic afval
Nele Roobrouck: Welkom bij Trash Talks, de podcast waarin we scherp inzoomen op de uitdagingen en opportuniteiten in de afval- en recyclagesector. Vandaag hebben we het over een maatregel die de sector de komende jaren wel grondig zal hertekenen. De exportban op plastic afval naar niet-OESO-landen, die vanaf 21 november 2026 in werking zal treden. Europa wil hiermee een duidelijk signaal geven: meer recyclage binnen de eigen Europese grenzen, meer controle op afvalstromen en een versnelling richting een circulaire economie. Maar is de sector daar vandaag al klaar voor? Om dat te bespreken, verwelkomen we vandaag de Deputy Managing Director van Valipac. Welkom Xavier.
Xavier Lhoir: Dank u, bedankt voor de uitnodiging.
Nele Roobrouck: Misschien om te starten, want niet iedereen kent Valipac even goed. Wat doen jullie precies en waarom is jullie rol zo relevant in dit debat?

[01:01] De rol van Valipac in de keten
Xavier Lhoir: Valipac is het erkend organisme voor de terugnameplicht voor bedrijfsmatig verpakkings- en verpakkingsafval. Wij geven antwoord op een collectieve manier aan de individuele verantwoordelijkheid van onze 6.000 klanten. Elk bedrijf in België moet bewijzen aan de overheid dat de verpakkingen die zij op de markt hebben gebracht correct worden ingezameld, gerecycleerd en nu met de PPWR zullen ze nog andere doelstellingen hebben. Maar de basis van onze opdracht is het bewijzen dat de verpakking, eens dat zijn verpakking afval geworden is, effectief wordt ingezameld en wordt gerecycleerd. Dus hiervoor krijgen we heel veel informatie van onze klanten aan de ene kant, maar ook van de operatoren, de afvalophalers. Zij communiceren heel veel informatie aan Valipac en Valipac is een dataorganisatie. Wij verzamelen informatie om te bewijzen dat onze klanten eigenlijk in orde zijn met de wetgeving. Valipac werd opgericht door de industrie en biedt een service aan de industrie. We hebben een multimateriaal, multisectoriële approach. Het is een soort collectief systeem en voor ons ligt de basis van onze rapportage, het bewijs van de recyclagedoelstelling.
Nele Roobrouck: Eigenlijk zitten jullie in het hart van de keten met zowel zicht op inzameling als recyclage. Dit maakt natuurlijk van jou een heel geknipte persoon om hier vandaag te zitten. Goed, laten we eens naar de kern gaan. De exportban, wat concreet kunnen we zeggen dat die verandert vanaf 21 november of moeten we zelfs zeggen vanaf 21 mei, enkele dagen geleden?

[02:36] Drie belangrijke data in de Waste Shipment Regulation
Xavier Lhoir: We spreken van een exportban. Een exportban wordt gedefinieerd in de Waste Shipment Regulation. Wij hebben drie belangrijke data geïdentificeerd voor ons in het kader van de Waste Shipment Regulation. 21 mei, gisteren, in de regulation, de overheid bepaalt een iets complexer administratief proces voor het exporteren van afval buiten Europa. Dat was een eerste belangrijke stap in de implementatie van de Waste Shipment Regulation. Een tweede belangrijke datum is 21 november en een exportban voor kunststofafval. Dus kunststofafval mag vanaf 21 november 2026 niet meer geëxporteerd worden naar niet-OESO-landen. En de niet-OESO-landen zijn voornamelijk de Aziatische landen. En dan hebben we een derde datum, volgens ons ook belangrijk, vanaf 21 mei 2027 gaan de exporteurs eigenlijk een bewijs moeten tonen aan de overheid dat de eindbestemming, de recyclage-eindbestemming, effectief gecertificeerd wordt volgens bepaalde Europese standaarden.

[03:46] Afhankelijkheid van export vandaag
Nele Roobrouck: Drie heel belangrijke data, maar als we kijken vandaag, hoe afhankelijk is de sector nog van export, Xavier?
Xavier Lhoir: Ik kan natuurlijk enkele uren praten over bedrijfsmatig verpakkingsafval. Vandaag is export een realiteit. Voornamelijk in België en Nederland maakt de nabijheid van de haven export gemakkelijk. Bovendien is de transportkost van Europa naar Azië redelijk goedkoop. En wij hebben een monitoringssysteem bij Valipac en we weten perfect welke hoeveelheden naar welke recycleur gaan. Dus volgens onze cijfers weten we dat 42% van het kunststof bedrijfsmatig verpakkingsafval in Europa wordt gerecycleerd. 21% in de Middle East. En de rest, 37%, wordt vandaag gerecycleerd in Azië. 37%, dat wil zeggen ongeveer 26.000 ton kunststof, verlaat elk jaar België om gerecycleerd te worden in Azië. Valipac gaat verder dan de monitoring van de bestemming. Wij voeren ook audits bij de eindbestemming. Dus jaarlijks organiseren wij, samen met de operatoren en de traders, audits bij de eindbestemming om te bewijzen dat de eindbestemming compliant is met de verwachtingen van de Belgische overheid en straks de Europese overheid. In de toekomst gaat een exporteur er op een bepaald moment voor moeten zorgen dat zijn afnemer, zijn klant, effectief gecertificeerd wordt.
Nele Roobrouck: Maar 37% is niet weinig. Kunnen Europese recyclers vandaag die volumes dan volledig overnemen? Is dat wel realistisch?
Xavier Lhoir: Dat is niet realistisch. Dit gaat niet gebeuren. Het zijn aanzienlijke hoeveelheden voor België. Dus stel u voor wat dit getal wordt als je naar de Europese realiteit gaat kijken. Vandaag weten we dat morgen de UPV-organisatie, de uitgebreide producentenverantwoordelijkheid, een standaard zal worden overal in Europa. Dus wij gaan ervoor zorgen dat er meer verpakkingsafval wordt ingezameld. En we gaan allemaal op zoek gaan naar afzetkanalen en recyclagemogelijkheden.

[06:10] Meer lokale recyclage en het capaciteitsprobleem
Nele Roobrouck: Dus als de capaciteit er niet is, dan riskeren we eigenlijk dat we een probleem creëren in plaats van het op te lossen.
Xavier Lhoir: Dat wordt het termijn, ja. Maar eigenlijk, wat is de bedoeling? Willen we meer recyclage of willen we meer lokale recyclage? Ik denk dat de politieke visie van Europa meer lokale recyclage is. En op zich kunnen we dat ook ondersteunen. Want dat is ook de verwachting van een aantal van onze klanten en ook van de Belgische overheid. De lokale recyclage. Ons afval heeft een bepaalde waarde, zeker in de circulaire economie, dus wij moeten ervoor zorgen dat het afval lokaal wordt gerecycleerd. Maar natuurlijk, de context is bepalend. Wat verwacht Europa om dit doel te bereiken? Wat zijn de stappen? Is dat progressief? Nee, het is ineens een stop voor de export. En volgens de PPWR een doelstelling rond recycled content pas in 2030. Dus de progressiviteit van de wetgeving en het klimaat voor investeringen van bepaalde spelers is ook niet noodzakelijk gunstig vandaag.
Nele Roobrouck: Nee, en eigenlijk zijn beide wetgevingen niet goed op elkaar afgestemd. Nu, Xavier, je hebt daarnet de verschillende percentages aangehaald en Valipac staat bekend om zijn sterke cijfers rond traceerbaarheid. Dat heb je ook net gezegd. Kan je dan zeggen op dit moment dat export eigenlijk een probleem is naar traceerbaarheid, naar recyclage?

[07:44] Traceerbaarheid en audits bij export
Xavier Lhoir: Voor Valipac niet, maar Valipac heeft eigenlijk de beperking van een vrijemarktapproach kunnen omvormen en laten evolueren in het voordeel van de samenwerking. Andere lidstaten blijven nog altijd met een vrijemarktapproach, maar hebben geen informatie in verband met een bestemming van de ingezamelde hoeveelheden. Valipac heeft wel iets in gang gezet in samenwerking met de afvalophalers, met de traders. Wij hebben een traceabilitysysteem, we hebben ook dat auditsysteem, dat is een toegevoegde waarde. Dat is specifiek aan België. Ondertussen hebben we ook een aantal samenwerkingsovereenkomsten kunnen sluiten met een aantal andere buurlanden, Verpact in Nederland, Valorlux in Luxemburg. In Ierland en in Nederland werken we ook samen met de UPV-organisaties, want meestal werken we samen met dezelfde traders. Dus de waarde van een auditverslag voor het Belgische materiaal heeft ook een waarde voor het materiaal afkomstig van Ierland. Dus samenwerking is ook mogelijk, maar wij zijn vandaag een beperkt aantal lidstaten die effectief samenwerken met zo’n doelstelling.

[08:55] Een generieke maatregel met gevolgen
Nele Roobrouck: Want eigenlijk gaan we hier een systeem stopzetten dat op dit moment voor België en voor een aantal lidstaten wel een maatregel is die we onder controle hebben via traceerbaarheid. En eigenlijk zetten we dat stop via een generieke maatregel.
Xavier Lhoir: Ja, oké, we hebben dat opgelost in België, maar dat wil ook niet zeggen dat er overal in Europa een oplossing ontwikkeld wordt. De Waste Shipment Regulation wil ook bepaalde doelstellingen halen voor de totaliteit van de Europese lidstaten en vraagt om meer samenwerking, meer overleg, en ze kunnen zeker het voorbeeld van Valipac gebruiken voor de toekomst.

[09:43] Beleid op basis van feiten en data
Nele Roobrouck: Dus eigenlijk kan je wel zeggen dat het beleid gebaseerd is op feiten op het terrein, want bepaalde lidstaten hebben geen traceerbaarheid, maar natuurlijk heb je grote gevolgen. Zijn die gevolgen wel voldoende in kaart gebracht in Europa?
Xavier Lhoir: Ik denk dat de basis is dat de kennis op feiten en data ontbreekt op Europees niveau. Ik ga eigenlijk een voorbeeld geven. Als wij naar de Eurostat-statistiek kijken, zijn er maar twee, drie landen die effectief plastic afval exporteren voor recyclage. Dus dat is de realiteit. En natuurlijk, als de Europese wetgever een wetgeving gaat ontwikkelen, gaan zij die gegevens gebruiken als basis. Dus zij hebben tekort aan informatie. Zij ontkennen de realiteit. Wij kennen de realiteit. Wij hebben contact met de traders en we weten dat de traders actief zijn overal in Europa. Dus dat is een klein beetje een beperking wanneer bepaalde wetgevingen worden goedgekeurd. Soms een tekort aan kennis rond de realiteit op het terrein. Dat is zeker een belangrijke beperking. Je hebt natuurlijk ook de lobby. De lobby van verschillende actoren maakt dat de visie misschien unanimiteit genereert, maar de implementatie of de finale versie van de tekst is eigenlijk een klein beetje een verdeling van het belang van verschillende lobbygroepen.

[11:20] Impact op bedrijven en klanten
Nele Roobrouck: En als we het dan echt concreet maken, wat betekent dit voor de bedrijven op het terrein eigenlijk, ook jullie klanten? Heeft dat een grote impact op hen?
Xavier Lhoir: Voor onze klanten? Ja, zeker, want de selectieve inzameling gaat duurder worden. Dus de inspanningen die Valipac gaat moeten vrijmaken, of de middelen die Valipac gaat moeten vrijmaken om de recyclagedoelstelling te halen, zullen stijgen. Dus de tarieven voor onze klanten zullen stijgen. Hopelijk op een tijdelijke periode. Want wij hopen dat met de PPWR, met de vraag en het aanbod voor gerecycleerd materiaal, de dynamiek gaat veranderen en dat wij opnieuw in een positieve marktcontext gaan evolueren. Maar op korte termijn, indien wij eigenlijk onze recyclagedoelstelling verder willen halen, indien wij de selectieve inzameling nog goedkoper willen garanderen, gaan wij bepaalde middelen moeten vrijmaken. Anders gaan wij het aandeel verpakkingsafval in het restafval zien stijgen en dat is niet de bedoeling dat wij extra hoeveelheden sturen naar de verbranding. Bovendien zijn de verbrandingsovens geen vragende partij om recycleerbaar materiaal te verbranden. Integendeel.

[12:31] Kosten en operationele druk
Nele Roobrouck: Dus we zullen stijgende kosten zien. Maar de vraag is natuurlijk: zal er ook extra operationele druk zijn of zal dit minder het geval zijn?
Xavier Lhoir: Hoge kosten vandaag, zeker. Dat is ook een realiteit vandaag. We zien de waarden naar beneden gaan. De stabiliteit van de afzetkanalen is vandaag ook niet meer te garanderen. Dat is eigenlijk de complexe dimensie voor de operatoren. Afvalophalers hebben het moeilijk om een stabiel afzetkanaal te vinden. Dat is ook de rol van Valipac. Wij zijn bezig met een aantal tijdelijk operationele interacties, onder andere bijvoorbeeld voor de big bags. Wij kijken naar het afsluiten van één contract met een lokale recycleur om de mogelijkheid te bieden aan al onze operatoren met big bags bijvoorbeeld naar die specifieke recycleur te gaan voor een recyclageoplossing. Maar dat is niet onze traditionele manier van werken. Wij hebben dat onder druk van de context moeten starten. Ik denk dat wij vandaag op de steun van alle operatoren mogen rekenen, maar dat is niet de long-term visie van Valipac. Op een bepaald moment gaat de vrijemarktdynamiek opnieuw positieve waarde geven en op dat moment gaat Valipac eigenlijk afstand nemen van die specifieke rol en hierdoor ook zijn tarief opnieuw naar beneden kunnen brengen.

[14:03] Moeilijk recycleerbare stromen
Nele Roobrouck: Dat is inderdaad het risico met de moeilijk recycleerbare stromen waar jullie een oplossing voor gevonden hebben, maar als we dan bekijken: zijn er nog andere stromen waar we naar een overaanbod gaan op de Europese markt?
Xavier Lhoir: We zijn begonnen met de big bags, want 98% van de big bags wordt vandaag gerecycleerd in Azië. Dus vanaf 21 november hadden de big bags een probleem. Dus wij anticiperen het probleem dat wij vandaag reeds voelen en wij komen met een oplossing. Een andere moeilijke stroom zijn de folies. Niet noodzakelijk de transparante folie, want dat is een heel goed materiaal waarvoor afzetkanalen vandaag bestaan. Maar de laagwaardige gekleurde folie gaat ook op een bepaalde manier een problematische stroom worden. En wij overwegen hier ook om te starten met een marktverkenningsprocedure om een geprivilegieerde partner, een recycleur, te identificeren waar de operatoren hun materiaal naartoe zouden kunnen leveren voor lokale recyclage.

[15:12] Opportuniteiten voor Europese en Belgische recyclers
Nele Roobrouck: Dus eigenlijk kunnen we stellen dat er ook wel opportuniteiten zijn voor Europese, zelfs Belgische recycleurs in dit verhaal?
Xavier Lhoir: Ja, zeker. Ik denk dat de Europese wetgeving, zowel de Waste Shipment Regulation als de PPWR, als doel heeft om recyclage-initiatieven in Europa te stimuleren. Het probleem is dat we toch een aantal beperkingen hebben, onder andere in het kader van de Waste Shipment Regulation. Die exportban is van toepassing voor een periode van 2,5 jaar, dus dat is niet ideaal voor investment, investeringen in de ontwikkeling van extra recyclagecapaciteit. Als investeerder wil je ook zekerheid hebben voor het rendement van de activiteit. En dan heb je wel een termijn van acht, negen, tien jaar nodig om zeker te zijn dat je investering rendabel gaat worden. Dat is een klein beetje de beperking van de wetgeving. Het concept is positief met de visie van lokale recyclage en promotie van de circulaire economie en sustainability in Europa, maar ze hebben een aantal beperkingen in de wetgeving. Dat maakt het moeilijk voor investeerders om garantie te krijgen voor hun investering.

[16:26] Beleidscoherentie tussen PPWR en exportban
Nele Roobrouck: En vooral ook het probleem rond de beleidscoherentie. Je hebt het daarnet aangehaald, zowel de PPWR als deze exportban. Kunnen we moeilijk zeggen dat dit een coherent systeem is? Het ene heeft zijn voordelen en het andere heeft zijn voordelen, maar de periode daartussen is echt niet goed op elkaar afgestemd.
Xavier Lhoir: Ja, spijtig genoeg. Er was een opportuniteit voor de Europese wetgever om die twee wetgevingen te coördineren samen of misschien ook progressief te laten evolueren in een bepaalde richting. Dit hebben ze niet gedaan. Dus wij komen met een exportban in 2026 en een verplichte recycled content in transportverpakking in 2030.

[17:10] Meer recyclage, maar minder afzetmarkten
Nele Roobrouck: We vragen vanuit Europa meer recyclage, ook de Belgische overheid vraagt dat, maar eigenlijk beperken we de afzetmarkten. Valt dit te rijmen?
Xavier Lhoir: We beperken de afzetmarkt? Ja, op korte termijn hebben we een beperking, want we hebben altijd ook export in aanmerking genomen. Dus ik denk dat het doel is dat die lokale afzetmarkt stijgt. En wij moeten ervoor zorgen dat die initiatieven, de projectdragers, met voorstellen komen om oplossingen te vinden. En wij als Valipac hebben vandaag de rol om bepaalde initiatieven te ondersteunen in het perspectief van een bepaalde dynamiek op termijn.

[17:53] Risico op illegale export en minder transparante circuits
Nele Roobrouck: Nieuwe wetgeving betekent ook altijd nieuwe risico’s. Kunnen we stellen dat het risico op illegale export of verschuiving naar minder transparante circuits een mogelijkheid, een gevaar is?
Xavier Lhoir: Je moet altijd aandachtig zijn voor de risico’s in de ontwikkeling van nieuwe wetgevingen. Met de Waste Shipment Regulation hebben wij bij Valipac ook een aantal risico’s geïdentificeerd. Export naar Engeland bijvoorbeeld en vanuit Engeland afvalstromen effectief exporteren naar niet-OESO-landen, want Engeland is niet onderworpen aan die exportban. Hetzelfde verhaal in Turkije. Kan perfect vanuit Turkije, maar dat zijn elementen die wij gaan monitoren in de toekomst. Vooral in het transportdocument, in plaats van een afvalstroom een product identificeren, maakt dat uw transport niet onderworpen is aan dezelfde regels. Verschil in de interpretatie van de modaliteiten van de Waste Shipment Regulation tussen de verschillende lidstaten is ook een uitdaging in België, want wij hebben onze striktere manier om de wetgeving te interpreteren. In onze buurlanden zien wij ook verschillen in de interpretatie, die ervoor zorgen dat spelers in de buurlanden een beetje meer voordeel of nadeel krijgen. Dit moeten wij ook garanderen en met de lokale overheid bespreekbaar maken op Europees niveau. Op termijn de credibiliteit van de audit. Vandaag voert Valipac de audit volgens bepaalde standaarden. Morgen gaan de exporteur en de lokale recycler zelf kiezen wie voor de audit gaat zorgen. Kunnen ze effectief dezelfde garanties bieden? Dat is een zorg voor Valipac, een zorg voor de overheid en voor de recyclagewereld. Vandaag ook de lokale recyclagewereld. Want de spelregels of de auditverplichting buiten Europa hebben ook als doel om de lokale recyclagecapaciteit te beschermen en te stimuleren. Dus er zijn heel veel elementen die wij bij Valipac in de toekomst verder moeten monitoren om zeker te zijn dat wij evolueren in de goede richting.

[20:13] Risico op verbranding van recycleerbaar materiaal
Nele Roobrouck: We zijn bezig over de risico’s. We hebben het daarnet ook al gehad: het mag niet naar verbranding gaan. Je hebt de exportban, het opstapelen van plastics. Bestaat dan de kans toch niet eerder dat in de tussenperiode tussen hier en 2030, wanneer de PPWR recycled content stimuleert, er een groter aspect naar verbranding gaat? Hoe zouden we dat kunnen voorkomen?
Xavier Lhoir: Dat maakt deel uit van onze dagelijkse opdracht binnen Valipac. Wij moeten sorteerproeven doen bij de operatoren om de samenstelling van het restafval naar verbranding in te schatten. Dus wij kunnen ook aan de hand van onze sorteerproeven zien of er bepaalde evoluties bestaan in de samenstelling van het restafval dat naar verbranding gaat. Ik denk dat de verbrandingsovens ook zelf controles voeren en dat de overheid ook veel aandachtiger kijkt naar de samenstelling van het restafval. Dus dat gaat ook deel uitmaken van een discussie met de operatoren. Maar het feit dat wij ook oplossingen bieden voor de moeilijk recycleerbare kunststofstromen is ook een deel van hun antwoord. Waarom zou dat materiaal nog naar verbranding gaan? Wij hebben een oplossing. Een tijdelijke oplossing, zolang het nodig is.

[21:29] Geslaagde implementatie van de exportban
Nele Roobrouck: Dus we proberen dat risico tot een minimum te beperken, dat iets naar verbranding zou gaan. De exportban staat eigenlijk voor de deur. Soms zijn we er al net voorbij, voorbij de deur. Maar als we vooruitkijken, wat zou volgens jou, volgens Valipac, een geslaagde implementatie betekenen van de exportban?
Xavier Lhoir: Ik denk dat in eerste instantie de exportban zorgt voor meer lokale recyclage en dat wij het gerecycleerde materiaal in Europa effectief gebruiken in lokale productie. En dat wij ook kritisch kijken naar de invoer van gerecycleerd materiaal van buiten Europa. Want dat is ook een mogelijke competitie, correct of niet correct, dat is eigenlijk te overwegen. Maar de productiekosten buiten Europa zijn niet vergelijkbaar. Als wij geloven in lokale productie, moeten we ook garantie geven dat het materiaal effectief gerecycleerd wordt en dat bedrijven geen voorkeur zullen geven aan materiaal dat buiten Europa wordt gerecycleerd. Dat is een belangrijk element om die Waste Shipment Regulation succesvol te maken. Een ander element is natuurlijk de coherentie van de implementatie van de wetgeving, zorgen dat een geharmoniseerde implementatie plaatsvindt, dat alle lidstaten in Europa effectief dezelfde spelregels garanderen. En we zien vandaag toch wat verschillen tussen de landen en dat zou niet kunnen. En voor ons, ja, natuurlijk de Waste Shipment Regulation is beslist, we moeten zien in de evaluatie van de eerste doelstelling of dit effectief een realiteit wordt. Maar de progressiviteit was eigenlijk een gemiste kans in de implementatie van de wetgeving. Progressiviteit, stilletjesaan evolueren in een bepaalde richting, maar ook het perspectief voor de investeerders. 2,5 jaar exportban is vandaag veel te kort. Wij verwachten dat mensen initiatieven nemen, investeren in recyclagecapaciteit. Dan moeten we veel meer termijn of veel meer perspectief geven voor de rendabiliteit van de investering.

[23:52] Maatregelen om de exportban succesvol te maken
Nele Roobrouck: Stel dat we samen naar het kabinet gaan en we willen er een maatregel nog extra bij om deze exportban succesvol te laten verlopen. Zeg je dan vooral dat we moeten inzetten op een verhoging van de recycled content op kortere termijn, of zou je een andere maatregel voorstellen?
Xavier Lhoir: Sneller gaan met recycled content gaat extra druk leggen bij de producent. Want in het perspectief voor recycled content gaan bedrijven eigenlijk hun productieproces moeten aanpassen. Dat lijkt mij heel moeilijk op korte termijn. Maar de coherentie in de implementatie van de wetgeving op korte termijn is zeker een belangrijk element op niveau van de wetgevers. En van hun kant, zeker in België, ondersteuning geven aan initiatieven zoals het initiatief van Valipac, om meer ondersteuning te geven aan de moeilijk recycleerbare stromen, is zeker een steun die we nodig hebben.

[24:55] Kenmerkende cijfers binnen de exportban
Nele Roobrouck: En als we dan kijken naar een kenmerkend cijfer binnen deze exportban, wat is eentje dat je naar voren zou willen schuiven?
Xavier Lhoir: Een kerncijfer voor mij is 1% of eigenlijk twee. De ene is 58%. Dus 58% van ons gerecycleerde kunststof bedrijfsmatig verpakkingsafval wordt eigenlijk buiten Europa gerecycleerd. Dat is toch aanzienlijk. Maar aan de andere kant zitten we vandaag met 1% recycled content. Dus bedrijfsmatig verpakkingsafval met recycled content, dat is maar 1% van de op de markt gebrachte hoeveelheid. Dat is toch een realiteit van vandaag. En hopelijk, via de Waste Shipment Regulation en de PPWR bijvoorbeeld, gaat dat evenwicht evolueren in het voordeel van de lokale productie en de recycled content in het algemeen.
Nele Roobrouck: Het is inderdaad geen evident cijfer als we die 58% bekijken. Als dit allemaal binnen België moet blijven en zoals je al aangehaald hebt, alle lidstaten – want we zijn maar één van de zoveel lidstaten – als die volledige tonnage hier moet blijven binnen de Europese grenzen, zal dat natuurlijk een heel grote uitdaging worden.
Xavier Lhoir: Ja, maar de context gaat veranderen. In 2030 moeten alle transportverpakkingen absoluut 35% recycled content bevatten. En we praten over heel grote volumes op Europees niveau. Dus de vraag voor recyclaat gaat stijgen. En in 2029, als jij mij opnieuw uitnodigt voor een podcast, denk ik dat wij een andere realiteit zullen beschrijven.

[26:31] Afsluiting van het gesprek
Nele Roobrouck: Dus wat vandaag eigenlijk duidelijk wordt, is dat de exportban op plastic afval meer is dan een gewone technische maatregel. Het is eigenlijk een fundamentele keuze over hoe Europa zijn circulaire economie wil organiseren. Maar zoals we gehoord hebben, roept de keuze ook belangrijke vragen op over capaciteit, over moeilijke stromen, maar waar we ook zien dat Valipac zich hierop echt wel aan het voorbereiden is en eigenlijk ook de sector aan het helpen is. De uitdaging zal zijn om ervoor te zorgen dat deze ambitie en vooral de realiteit hand in hand kunnen gaan en dat goed werkende systemen niet onbedoeld onder druk komen te staan. Bedankt, Xavier, voor jouw inzichten en bedankt om te luisteren naar Trash Talks.