Nieuwe kansen voor de circulaire economie

Ondanks de circulaire ambities van onze overheid en samenleving staat de recyclingsector onder druk, onder grote druk zelfs. Daar waar puinbrekers, afvalsorteerders en recyclers met hun 80% recyclingpercentage zorgen voor het zogenaamde succes van onze circulaire economie, raken steeds meer van deze ondernemers bekneld in surrealistische wet- en regelgeving.

In de actualisatie van het Nationaal Programma Circulaire Economie dat eind 2025 is vastgesteld streeft het Ministerie van I&W naar 82% recycling in 2035, waarvan ook nog eens 15% hoogwaardig gerecycled moet zijn. Het tussendoel in 2030 wordt aangepast naar een recyclingpercentage van minimaal 80% van het Nederlandse afval waarvan dan ook nog eens minimaal 11% hoogwaardig wordt gerecycled. Dat deze doelstellingen in schril contrast staan met de doelstellingen uit 2016 is een feit, dat de vernieuwde doel-­stellingen realistischer en concreter zijn eveneens. Sterker nog, met alleen het recyclen van oud beton naar nieuw betongranulaat halen we op dit moment al bijna die 11%. Dus die kans om de doelstellingen te bereiken hebben we alvast ingevuld.

Maar er zijn meer kansen; neem bijvoorbeeld het repareren en refurbishen van wit- en bruingoed, of het refurbishen van zonnepanelen en autolaadpalen. Activiteiten die al op redelijke schaal plaatsvinden maar die hopelijk door de verschillende taskforces voor circulaire elektronicaketens een boost gaan krijgen. In dat kader kom ik nog even terug op mijn opmerking in de eerste alinea van dit voorwoord. Nieuwe wet- en regelgeving brengt recyclers in de knel, en daarmee ook die kansen om te komen tot een volledig circulaire economie. Het meest nijpende voorbeeld is het besluit Financiële Zekerheid Milieubeheer. Een besluit dat door een lobby van het IPO door de tweede kamer is gedrukt en waardoor bonafide recyclingondernemingen ettelijke miljarden euro’s moeten gaan alloceren ter dekking van mogelijke financiële risico’s (dus geen ecologische risico’s) die worden veroorzaakt door start-ups en malafide ‘zogenaamde’ recyclingondernemingen. Dood geld, dat niet geïnvesteerd kan worden in innovatie en verduurzaming.

Hier ligt een kans voor minister Karremans van Economische Zaken: grijp in op dit onzalige dossier en laat dit tevens één van 500 overbodige wetten en regels zijn die onder uw bewind een halt zijn toegeroepen. Dit is niet alleen een kans voor de minister, maar juist voor de circulaire economie.